فرهنگ اقتصاد _سالانه چهل میلیارد تن CO₂ در جو کره زمین منتشر می‌شود. آلاینده‌های دیگری از جمله SO، N، NO و CO نیز در هوا منتشر می‌شوند که با باران و شست‌وشو جذب زمین می‌شوند و میزانشان نیز بسیار کمتر از CO₂ است. اما باران و شست‌وشو مقدار کمی از CO₂ را جذب می‌کند و این عامل گرمایش کره زمین، هر سال روی هم انباشته می‌شود و زمین را در مسیر نابودی پیش می‌برد.
هر بخاری گازی در شبانه‌روز ۲۰ مترمکعب گاز می‌سوزاند که منجر به از بین رفتن ۷۰ کیلوگرم اکسیژن موجود در هوای پیرامونی می‌شود. اکسیژن سوخته‌شده به اسید کربنیک (CO₂) تبدیل می‌شود که عامل اصلی گرمایش کره زمین و انواع بیماری‌هاست.
در زمستان ۱۴۰۴، روزانه ۱۰۰ هزار تن گاز متان بابت گرمایش خانه‌ها در تهران سوزانده شد که روزانه ۴۰۰ هزار تن اکسیژن موجود در هوای تهران را سوزانده و به ۲۷۰ هزار تن گاز CO₂ تبدیل کرده است.
برای تولید و جایگزینی ۴۰۰ هزار تن اکسیژن، نیاز به ۲۰ میلیون هکتار درخت است؛ یعنی می‌بایست زمینی به طول هزار کیلومتر و عرض ۲۰۰ کیلومتر جنگل‌کاری شود تا بتواند اکسیژن ناشی از سوزاندن گاز متان در استان تهران را جایگزین کند.
سرعت نابودی اکسیژن موجود در هوا و تولید CO₂ آن‌چنان زیاد است که کره زمین را با سرعت به سمت نابودی سوق می‌دهد و بشر می‌بایست به هر طریق ممکن، جلوی این مسیر ویران‌کننده را بگیرد؛ نه اینکه خودمان آتشی باشیم بر خرمنی که دود آن به چشم خودمان، فرزندان و نوادگانمان خواهد رفت و انواع بیماری‌های جسمی، روحی و روانی، سوغات ما برای نسل‌های آینده خواهد بود.
جهان مجبور است به سمت انرژی‌های پاک حرکت کند. حتی اگر از اکنون چنین مسیری در پیش گرفته شود، چند دهه طول می‌کشد تا بخش قابل‌توجهی از انرژی‌های فسیلی با انرژی‌های پاک جایگزین شوند.
در حال حاضر، سالانه ۱۵ میلیارد تن نفت، گاز و زغال‌سنگ در جهان می‌سوزد و برای سوختن آن‌ها، حدود ۵۵ میلیارد تن اکسیژن موجود در جو زمین مصرف می‌شود و نزدیک به ۴۰ میلیارد تن CO₂ ناشی از آن تولید و در فضای تنفس بشر و سایر موجودات زنده منتشر می‌شود. این بزرگ‌ترین فاجعه‌ای است که حیات موجودات زنده در این کره زیبا را تهدید می‌کند.
جالب است بدانید یک جنگل ۱۰۰۰ هکتاری، سالانه بین ۵ تا ۸ هزار تن اکسیژن تولید می‌کند.
شرایط ایران در صورت تداوم وضع کنونی تا ۳۰ سال آینده چگونه خواهد شد؟
شدت گرما هر سال بیشتر از سال قبل می‌شود.
بسیاری از مناطق ایران در تابستان غیرقابل‌سکونت خواهند شد.
بیماری‌های ناشی از آلودگی هوا سال‌به‌سال بیشتر خواهند شد.
میانگین عمر و امید به زندگی کاهش خواهد یافت.
بارندگی کاهش می‌یابد و تولید محصولات کشاورزی و باغی کاهش خواهد یافت.
هزینه‌های زندگی افزایش خواهد یافت.
افسردگی و بیماری‌های روحی بیشتر و نشاط کمتر خواهد شد.
راه‌حل‌های نجات از بحران:
توسعه نیروگاه‌های خورشیدی
برقی کردن خودروهای سبک و سنگین و قطارها
توسعه نیروگاه‌های اکسی‌فیول
توسعه نیروگاه‌های تلمبه‌ای ذخیره‌ای
الکترولیز و تجزیه CO₂ جهت تأمین اکسیژن نیروگاه‌های اکسی‌فیول
نظر به مطالب فوق، CO₂ احتمالاً نقش مهمی در اقتصاد آینده جهان ایفا خواهد کرد. تولید آن در نیروگاه‌ها و مراکز قابل‌مدیریت متمرکز خواهد شد و سیستم حمل‌ونقل برقی خواهد شد.
CO₂ به CO و اکسیژن تجزیه خواهد شد و اکسیژن جایگزین هوا در نیروگاه‌ها می‌شود. خروجی دودکش نیروگاه‌ها متناسب با نیاز صنعت تنظیم خواهد شد و احتمالاً عمدتاً شامل هیدروژن (H)، CO یا CO₂ خواهد بود. CO به‌علاوه H، همان گاز سنتز است که ماده پایه تولید انواع محصولات شیمیایی، پتروشیمیایی و پالایشی محسوب می‌شود.
همچنین، وقتی CO با بخار آب واکنش می‌دهد، به‌اندازه الکترولایزرهای آب، هیدروژن تولید می‌کند و CO₂ خالص آزاد می‌شود که پس از تجزیه به CO و O، مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرد و این زنجیره بسیار گسترده تداوم می‌یابد.
سه عامل اصلی آلودگی هوای ایران عبارت‌اند از:
۱. بخاری‌های گازی (در ماه‌های سرد سال)
۲. نیروگاه‌ها
۳. خودروها
هیچ راهی جز جایگزینی بخاری‌های گازی با وسایل گرمایش برقی وجود ندارد. می‌بایست طی یک برنامه پنج‌ساله، حداقل نیمی از بخاری‌های گازی کنار گذاشته شوند و بخاری‌های برقی جایگزین آن‌ها شوند. همچنین، طی ده سال آینده، نقش بخاری‌های گازی در گرمایش خانه‌ها باید به حدود صفر درصد برسد.
سیستم حمل‌ونقل جهان به سمت برقی شدن حرکت می‌کند. چین و برخی کشورهای پیشرو اروپایی به‌سرعت به این سمت حرکت می‌کنند. ایران نیز چاره‌ای جز برقی‌سازی سیستم حمل‌ونقل ندارد. قطارها، اتوبوس‌ها، کامیون‌ها و خودروهای شخصی باید طی یک برنامه ده‌ساله برقی شوند.
نیروگاه‌ها نیز شاهد تحول خواهند شد و احتمالاً نیروگاه‌های اکسی‌فیول نقش مهمی در تأمین برق جهان خواهند داشت؛ نیروگاه‌هایی که به‌جای هوا، اکسیژن مصرف می‌کنند و اکسیژن موردنیاز آن‌ها از طریق تجزیه CO₂ دودکش نیروگاه تأمین خواهد شد.
نیروگاه‌ها و پتروشیمی‌ها همکاری‌های ارزشمندی را در تولید محصولات مشترک تجربه خواهند کرد.
با پیگیری مسیرهای ذکرشده، جهان آینده بسیار زیبا، جذاب و امیدبخش خواهد شد و بشر می‌تواند با نشاط، امید، همکاری و هم‌افزایی، مسیر رشد و تعالی را در پیش بگیرد.
به اشتراک بگذارید:
لینک خبر: